Over het algeheel genomen ben ik erg content met mijn leven. Ik ben gezond, ik heb een leuk strak lijf en dito koppie, een fijne baan met een ingewikkelde functieomschrijving, met uiteraard een flink salaris. Samen met mijn vriend en onze hond woon ik in een riante hoekwoning in een buitenwijk van een middelgrote stad en ga elke dag met de fiets naar mijn werk (behalve als het echt hard regent).

Samen met mijn fijne hippe en ontwikkelde vriendinnen maak ik de mooiste avonturen mee en af en toe voeren we nog een diepgaand gesprek op niveau ook. Op mijn werk draag ik stijlvolle formele kleding en buiten mijn werk draag ik mijn eigen hippe stijl, mogelijk gemaakt door mijn riante inloopkast waar onder andere 50 paar schoenen me elke dag toelachen.

Als rasechte kapitalisten hebben mijn vriend en ik veel spulletjes. Flatscreen, bioscoopgeluid, dure stereoinstallatie, twee PC's, twee laptops, dure mobieltjes, een tweede huis in het buitenland, gadgets, hippe lampen van Philips en om de dag badder ik in mijn luxe badkamer met mijn Lush-spulletjes.

Kortom, ik heb alles wat mijn hartje begeert, de natte droom van elke marketeer en sta midden in de maatschappij. Dé jonge vrouw anno 2007 ben ik. Ik verdien veel geld, maar werk er ook erg hard voor, daarom geef ik het ook net zo graag weer uit. Gelukkig kan de hypotheek altijd wel een stukje omhoog en heb ik nu ook een mooie nieuwe hoekbank met bijpassende fauteuils.

Ook al heb ik alles en ben ik oprecht gelukkig, toch jeukt mijn leven. Diep van binnen ben ik namelijk een onvervalste hippie. De status, het geld, de spullen, ik heb ze niet nodig. Steeds vaker vraag ik me ook wel af of ik het wel wil. Diep van binnen ben ik namelijk niets anders dan een ordinaire hippie. Met blote voeten in het gras op mijn gitaar tokkelen, me niet laten beperken door bezit, schrijven en schilderen en 's avonds vrolijke liedjes op mijn gitaar tokkelen in het schijnsel van het haardvuur.

Vechten voor gelijke rechten op een vreedzame manier, oprecht geloven dat de wereld wél kan veranderen en er van overtuigd zijn dat je onderdeel bent van de oplossing en niet van het probleem. Iedereen met liefde en respect benaderen, geen discriminatie, geen ongelijkheid, maar gewoon zijn.

Anno bijna 2008 lijkt het haast onmogelijk. Geld en status is het hoogste goed, niet werken is voor paupers en hoe moet je je hypotheek betalen als je alleen maar met je blote voeten door het gras scharrelt? Om Sandi Thom aan te halen;

When the head of state didn't play guitar
Not everybody drove a car
When music really mattered and when radio was king
When accountants didn't have control
And the media couldn't buy your soul
And computers were still scary and we didn't know everything

Vanaf nu ga ik het anders doen. Status en spulletjes zijn niet meer het hoogste goed en na mijn werk ga ik met mijn gitaar in het gras zitten en iedereen liefhebben, ook die onuitstaanbare sukkel van de afdeling betalingsverkeer.

Mijn naam is Mia en ik ben een hippie. And fucking proud.

Bekijk alle logs van Mia