Twee moderne verwende westerse prinsesjes. De leukste kleren, de mooiste feestjes, belangrijke baan (ik), moeilijke studie (zij), vriendjes, kortom de hele rambam. Wat gebeurt er als je deze prinsesjes in een afgelegen houten hutje in het winterkoude Zweden zet, waar ze zich helemaal alleen moeten redden zonder onderdanen die alles voor ze doen? Zullen ze alle ontberingen weten te doorstaan? Onderstaand het laatste deel van een modern wintersprookje. Deel drie lees je hier.

Als de kat van huis is…

Doordat we flink door hebben gestookt, is de temperatuur in huis inmiddels een aangename 17 °C. Nadeel is echter dat de muizen in de voorraadkast wakker zijn geworden en af en toe gezellig bij ons komen buurten. Gehard als we inmiddels zijn, zijn we niet echt onder de indruk van onze medebewoners, edoch is het niet fijn om een muis in je tas aan te treffen. Met tegenzin verlaten we dan ook de berg om rattengif te halen en meteen wat boodschappen te gaan doen. Als we thuiskomen besluit ik eerst de voorraadkast uit te mesten. Ik sop en ik poets dat het een lieve lust is en gooi alles wat er nog in stond weg. Later die avond blijkt het niet zo’n verstandig plan te zijn geweest als de muizen wanhopig door de woonkamer rennen op zoek naar nieuw materiaal voor hun verdwenen nesten.

Die nacht knagen ze zo hard, dat ik er wakker van word. Ik pak de zaklantaarn en schijn recht in het gezicht van de muis die vlak naast me zit. Ironisch genoeg heeft hij een stuk rattengif tussen zijn voorpootjes. Hij kijkt me brutaal aan en knaagt aan zijn buit. Ik haal mijn schouders op, doe de zaklamp uit en ga weer liggen. Ik ben nu eenmaal een tolerante Nederlander en heb geen andere keus dan me er bij neerleggen dat deze vreemdelingen dezelfde ruimte delen als ik. Gerustgesteld door de gedachte dat hij langzaam zal creperen door het gif wat nu in zijn bloed wordt opgenomen, val ik in slaap.

Kluizenaressen

Na een paar dagen complete rust en afzondering, besluiten L. en ik de échte bewoonde wereld op te zoeken. Karlstad is een uur rijden, maar we doen er veel langer over omdat zich onderweg ontzettend veel mooie fotomomenten aandoen. In Karlstad lopen we doelloos rond. Er zijn veel winkels, veel mensen en het is erg koud. Tussen de locals eten we wat en gaan op zoek naar een internetcafé. Niet veel later zitten we tussen authentieke Zweedse emo’s, die druk aan het IRC’en, WoW’en en aan Counter Striken zijn. Ik zwengel IRC aan en tijp blij over mijn avonturen. Tegelijkertijd kijken L. en ik elkaar aan. “Gaan we terug naar de berg?” We komen zo tot rust in ons isolement, dat het te uitputtend is om tussen mensen en moderne techniek te zitten.

Tot ons vertrek gedragen we ons dan ook als goede kluizenaressen. Ik tokkel op mijn gitaar, L. maakt kunstzinnige foto’s, we hakken hout, L. kookt elke avond voor me, wandelen wat door de natuur, lezen een stapel boeken en kijken films. Als we praten praten we echt, nodeloos gezwets is verboden. We spelen scrabble, maken sokpoppen, slapen, hakken nog meer hout en zijn compleet gelukkig.

Twee westerse verwende prinsesjes kunnen dus inderdaad compleet gelukkig zijn afgezonderd van de moderne maatschappij en de bijbehorende luxe en aandacht. En compleet gelukkig waren ze.

Bekijk alle logs van Judith