Twee moderne verwende westerse prinsesjes. De leukste kleren, de mooiste feestjes, belangrijke baan (ik), moeilijke studie (zij), vriendjes, kortom de hele rambam. Wat gebeurt er als je deze prinsesjes in een afgelegen houten hutje in het winterkoude Zweden zet, waar ze zich helemaal alleen moeten redden zonder onderdanen die alles voor ze doen? Zullen ze alle ontberingen weten te doorstaan? Onderstaand het tweede deel van een modern wintersprookje. Deel één lees je hier.

Jag talar inte Engelska

“I’m sorry to disturb you at this time, do you speak English?”
-“Jag talar inte Engelska, talar du Svenska?”
Helaas beste man, mijn Zweeds is bar slecht. Toch weet ik uit te leggen waar we heen willen en ik krijg een stortvloed aan Zweedse woorden met wat streekdialect over me heen. Gelukkig weet ik de belangrijkste informatie te filteren en leer ik dat we ongeveer driehonderd meter te ver zijn doorgereden, dat ik hier voortaan beter in de zomer kan komen, dat er twee afslagen naar mijn huis zijn en dat L. een heel goede chauffeur moet zijn om met dit weer te rijden. Kortom, de man vertelt me enkel waarheden en dat bevalt me. Al kan het natuurlijk ook zo zijn dat ik zijn onwaarheden niet versta.

Een paar minuten later rijden we inderdaad over het erf van ‘mijn’ boer. Achter zijn schuur, langs de bosrand, loopt het ‘pad’ naar mijn huis. L. en ik stappen uit en inspecteren met de zaklamp het karrenspoor en besluiten door te rijden tot het begin van het gevreesde pad naar mijn huis; een onverhard weggetje met links en rechts diepe geulen, die tussen de bomen naar boven slingert. Terwijl L. alle geulen en onregelmatigheden tracht te ontwijken, ren ik met de zaklamp in het pikdonker voor haar uit. Halverwege is ons geluk echter op en de auto komt muurvast te zitten. Vooruit, achteruit, er gebeurt niets. Moe van de inspannende reis besluiten we de auto te laten staan en alleen de handbagage en boodschappen naar boven te sjouwen. Ik praat meer en luider dan de bedoeling is terwijl we in het donker naar boven klauteren, in de hoop wilde dieren en enge verkrachtende seriemoordenaars op afstand te houden. Vond ik ons eerder twee stoere onafhankelijke vrouwen, nu voel ik plotsklaps hoe kwetsbaar we zijn.

Sesam open u!

Moe, koud en compleet gelukkig klauteren we de veranda op. We hebben het gered! Met gepast geweld krijg ik de sleutel in de voordeur, de deur zwaait krakend open en heb goed zicht op alle muizenkeutels die in de hal liggen. Dat is voor later zorg, eerst moeten we proberen het water en de houtkachel aan de praat te krijgen. Buiten is het -1.5 °C, binnen + 1.5 °C. Ik zet de waterdruk aan en mijn angst blijkt waarheid, de leidingen in de keuken zijn bevroren. Geen water dus in huis. Gelukkig is er water in de badkamer, echter is de badkamer later aan het huis vast gebouwd en flink aan het verzakken, waardoor de deur ‘ietwat’ klemt. Daar staan we dan, samen nog geen 110 kilo, in het donker aan de deur te trekken. L. schreeuwt en trekt, terwijl ik met de zaklamp schijn. Ik schreeuw en trek, terwijl L. met de zaklamp schijnt. De deur geeft niet mee, zelfs geen millimeter.

Gelukkig ligt er in huis een heel arsenaal aan gereedschap en onvermoeid timmeren we de een na de andere schroevendraaier in de sponning, terwijl we om beurten aan de deurklink hangen. Na een kleine drie kwartier is de vreugde enorm als de deur openschiet. Ik draai de kraan open, en jawel, water. Het water is roestbruin, maar het is water! Ik laat het water aanstaan en zet de boiler aan zodat alles schoon kan spoelen en dan moeten we door naar onze volgende taak, het huis ontdoen van muizenkeutels. We zuigen, poetsen en schrobben dat het een lieve lust is. De temperatuur is binnenshuis inmiddels opgelopen naar 2 °C, tijd om te stoken. Gelukkig ligt er nog wat hout en hoeven we niet de donkere sneeuwnacht in om te sprokkelen. Als het vuur brandt, besluiten naar de auto te strompelen om dekbedden en kleding te halen. Na een hachelijke expeditie door het pikkedonker trekken we snel zes lagen kleding over elkaar aan, in de hoop wat warmer te worden. We kruipen op de bank onder onze dekbedden en kijken naar de koude wolkjes die uit onze monden komen. Gelukkig is mijn primitieve berghut voorzien van een magnetron en een DVD-speler en L. en ik eten een laffe magnetronmaaltijd terwijl we apathisch een film kijken die ons niet amuseert. Ik tokkel nog wat op mijn gitaar en bij een aangename temperatuur van 12 °C vallen we doodmoe in slaap op de bank.

Morgen deel drie!

Bekijk alle logs van Judith