Twee moderne verwende westerse prinsesjes. De leukste kleren, de mooiste feestjes, belangrijke baan (ik), moeilijke studie (zij), vriendjes, kortom de hele rambam. Wat gebeurt er als je deze prinsesjes in een afgelegen houten hutje in het winterkoude Zweden zet, waar ze zich helemaal alleen moeten redden zonder onderdanen die alles voor ze doen? Zullen ze alle ontberingen weten te doorstaan? Onderstaand het eerste deel van een modern wintersprookje.

Onze quarterlifecrisis helemaal beu, besluiten L. en ik te vluchten. Weg van verplichtingen, carrièrekeuzes, toekomstplannen, agenda’s, hypotheken, zoete invallen en een algehele staat van lusteloosheid. Bestemming; een houten afgelegen berghut in het besneeuwde Zweden. Niet langer twee verwende westerse prinsesjes met een verwarming, maar twee zelfstandige vrouwen die hun eigen hout hakken, met blote handen muizen vermoorden en niet het hoofd buigen voor bevroren waterleidingen.

Upgrade!

De aankomst in Zweden begint succesvol. Onze gereserveerde goedkope huurauto is er per abuis niet meer, dus worden we gratis geüpgrade naar een hele dikke zilveren Volvo S80. Traditiegetrouw schalt Abba uit de speakers als we door het sprookjesachtig mooie Zweden rijden. Overal ligt sneeuw en de laagstaande zon tovert de besneeuwde takken roze tegen de strakblauwe hemel. Nog driehonderd kilometer te gaan en onze reis is nu al perfect. Althans, totdat de zon ter kimme zakt en we compleet verblind worden. Urenlang komen we geen verkeer tegen en exact op het moment dat we blind rondrijden, rijdt er een brommer op onze weghelft. Precies op tijd geeft L. een ruk aan het stuur en we rijden de brommerrijder voorbij met slechts luttele centimeters tussenruimte. We zijn blij met de grote portie geluk die om ons heen hangt en we rijden goedgeluimd verder.

There’s a snowstorm coming…

De route naar mijn huis in Zweden is vrij simpel. Vanaf Karlstad rijd je naar het noorden, linksaf bij de grote benzinepomp, door het dorpje M. en vervolgens is het opletten geblazen. Als het bos wijkt voor het meer, staat er aan de rechterkant van de weg een groen huis verscholen, vervolgens rijd je onder elektriciteitskabels door, over een bruggetje en dan meteen linksaf het erf van een boer op, om vervolgens het bos in te rijden. Een huisje in the middle of nowhere heeft immers geen straatnaam of huisnummer. Onze speurtocht wordt iets bemoeilijkt door de inmiddels ingevallen duisternis, maar dankzij de mistlampen van de Volvo kunnen we behoorlijk ver zien. Tot we door het dorpje M. rijden en het begint te sneeuwen. L. is compleet gelukkig, want dat was haar enige wens voor de vakantie. De vlokken dwarrelen om ons heen en we zetten de muziek iets harder terwijl we genieten van het mooie schouwspel.

Het schouwspel wordt iets minder mooi als het harder gaat sneeuwen. En harder. Zo hard tot we alleen een klein stukje van de motorkap kunnen zien en verder niets. Het is gaan waaien en de sneeuw wordt horizontaal op ons af gelanceerd. Langs het smalle slingerweggetje in dit dunbevolkte gebied staan geen lichten, dus er is alleen sneeuw en zwart. Geen groene huizen, geen wijkend bos, geen boerenerf, we zien niets. L. rijdt rustig verder en gelukkig weten we op de weg te blijven. Waar op de weg is ons een raadsel, maar zolang we op de weg blijven, moeten we het huis weten te vinden. Na ruim een half uur door de sneeuw te hebben gekropen, zetten we de auto stil zodat ik me kan oriënteren. Gewapend met mijn zaklamp stap ik de auto uit, de sneeuwstorm in. Ik schijn naar links en zie sneeuw en zwart. Rechts idem dito. Ik kan niet eens zien of ik tussen de bossen sta of bij het meer, zo dicht is de sneeuw. We staan blijkbaar op een oprit geparkeerd en ik loop een stukje naar boven. Er brandt zowaar een licht en ik spring opgetogen in de auto. L. rijdt me naar het huis toe en ik klop aan.

Morgen deel twee!

Bekijk alle logs van Judith