Twee moderne verwende westerse prinsesjes. De leukste kleren, de mooiste feestjes, belangrijke baan (ik), moeilijke studie (zij), vriendjes, kortom de hele rambam. Wat gebeurt er als je deze prinsesjes in een afgelegen houten hutje in het winterkoude Zweden zet, waar ze zich helemaal alleen moeten redden zonder onderdanen die alles voor ze doen? Zullen ze alle ontberingen weten te doorstaan? Onderstaand het derde deel van een modern wintersprookje. Deel twee lees je hier.

Echte vrouwen hebben geen man nodig

De volgende ochtend huppelen we compleet gelukkig naar buiten. Omdat we in het donker aankwamen, konden we niet zien hoe ontzettend mooi het is. Verrukt door het uitzicht staan we op de veranda naar de stilte te luisteren. Veel tijd is er niet om te genieten, want we moeten de bagage uit de auto halen en naar boven zien te krijgen, de auto naar de voet van de berg zien te krijgen en hout hakken. Veel hout. De boiler werkt nog niet, dus douchen is nog geen optie. We rijden de kruiwagen de berg af naar de auto en weten mijn enorme koffer er in te krijgen. Na een paar keer heen en weer lopen is alle bagage boven en moeten we de auto los zien te krijgen. Naar boven is te riskant, misschien komen we dan niet meer beneden. L. moet dus achteruit de berg af rijden, over een onverhard besneeuwd hobbelig pad, met her en der grote stukken ijsglijbaan.

Wonder boven wonder weten we de auto vrij snel los te krijgen en L. rijdt achteruit naar beneden terwijl ik insein hoe weinig ruimte er is tussen de wielen en de diepe geulen langs het pad. Als we bijna beneden zijn worden we weer getroffen door een flinke portie geluk. De wielen verliezen hun grip en de auto glijdt oncontroleerbaar de geul in. Gelukkig is dit het ondiepste stuk, waar we zonder hulp zelf uit kunnen komen. Was de auto een meter eerder naar beneden gegleden, hadden we er zonder hulp niet uit kunnen komen. Met een bijl slaan we het ijs onder de wielen weg en na flink wat gepruts staat de auto veilig beneden. Nooit geweten dat een geparkeerde auto voor zoveel vreugde kan zorgen!

Ik ben supertrots op L., maar veel tijd om na te genieten hebben we niet. De volgende uitdaging staat immers voor de deur, er moet hout gehakt worden. Twee tengere meisjes, een enorme zaag, een valbijl, een splijtblok en een boom. Een centrale verwarming is niet romantisch, maar wel een stuk makkelijker. Omdat we al zoveel hindernissen hebben overwonnen, beginnen we fluitend aan deze klus. Na een half uurtje hebben we een goede taakverdeling en werken we snel en efficiënt. Voor vannacht en morgen is er nu voldoende hout en nu kunnen we doen waar we voor zijn gekomen; keihard ontspannen.

The shit hits the fan

Voor boshutbegrippen is de badkamer luxe, maar niet zo luxe dat we over een werkend toilet beschikken. Onze behoeftes doen we in een campingtoiletje, een draagbare portapotty met extra groot reservoir. Echter is dat reservoir na twee dagen vol en neem ik de nobele taak op me om een gat te graven in het bos en daar het toilet te legen. In de hoop dat het toilet spontaan leeg zou zijn als we ’s ochtends opstonden, hebben we het reservoir per ongeluk overvol gemaakt. Na een korte worsteling weet ik het reservoir los te koppelen en pak deze bij het handvat om het naar het pas gegraven gat te kunnen sjouwen. Echter is het reservoir zo vol dat een deel van de inhoud over mijn moonboots en de badkamervloer stroomt. Ongenaakbaar kijk ik naar de smurrie en bedenk me dat ik hier wel voor hetere vuren heb gestaan. Met alle kippenkracht in mijn dunne armen zet ik het reservoir rechtop op mijn niet bestaande spierballen, zodat er niets meer uit kan lopen. Stapje voor stapje, a lá de sterkste man van Nederland, schuifel ik de badkamer uit, de veranda op en ik kijk naar de drie traptreden die opeens enorm lijken. Met al mijn kracht lukt het me om het reservoir van de trap te krijgen en net als mijn spieren dreigen te knappen zet ik het ding op het gras. Subiet golft er weer iets uit. Het gat wat ik heb gegraven is niet zo heel erg ver, maar opeens lijken het kilometers.

Na een moeizame maar glorieuze tocht weet ik het gat te bereiken. Ik schroef het klepje van het reservoir open en de overheerlijke inhoud geeft zich prijs. Als alles het gat in klokt kijk ik de andere kant op en denk aan heerlijk geurende bossen rozen. Wilde rozen. Als de klus geklaard is, maak ik de badkamer schoon en kan ik eindelijk echt beginnen met het grote genieten.

Morgen het laatste deel van dit moderne avontuur

Bekijk alle logs van Judith