Ik had een westers uitziende Chinees verwacht. Met stekeltjeshaar en lichtmetalen bril. Of een vriendelijk knikkende mevrouw met lange zwarte glimmende haren en een oosters gebloemde jurk. Iemand die ik met Li of Yeung zou moeten aanspreken. Maar Kees is vooral Europeaan. Een keúrige Europeaan met gezellige stamppotwangen. Verlegen schuifel ik het lokaal binnen. Twee huismoeders hebben zich al knusjes in de collegebanken geïnstalleerd en kwebbelen er lustig op los. Een eenzame jongen, een sjaaltje net niet nonchalant genoeg rondom zijn nek gedrapeerd, ziet er angstwekkend leergierig uit. Het meisje achterin staart wat in het luchtledige. Daar ga ik naast zitten. ‘U kunt nog geen Chinees?’ Kees duikt plots naast me op. Ik moet verschrikt ‘ja’ hebben geknikt. ‘Dan zit u hier goed,’ constateert Kees tevreden. Elke willekeurige passant die per ongeluk in dit lokaal zou belanden, zit hier dan goed, bedenk ik. Kees snelt naar de deur om deze met een ferme klap dicht te doen. Kees doet veel ferm, ontdek ik later.

Mijn lief heeft toekomstplannen. Dat vind ik fijn. Er zijn ook lieverds die geen toekomstplannen hebben en elke avond met vijftien gekookte knakworstjes en een lik mosterd op de bank hangen en dit de komende acht jaar in ieder geval vol willen houden. Toekomstplannen zijn vaak tamelijk saai. Of ontzettend ingewikkeld. Stiekem ben ik geweldig jaloers op Pluk van de Petteflet. Hij wás er gewoon plotseling; met zijn kraanwagen en torenkamertje. Zonder dat hij er iets voor hoefde te doen. Je mag van geluk spreken als je door Annie bent bedacht. Mijn lief heeft niets met Annie. Heeft geen kraanwagentje, wil geen torenkamertje. Mijn lief heeft heel enge unheimische grensoverschrijdende toekomstplannen. En daarom leer ik Chinees. Omdat ik die heel enge plannen misschien toch stilletjes wel heel erg manhaftig vind. En onverschrokken.

Glimmend van geestdrift staat Kees voor de klas. ‘Hij is echt knettergek,’ fluistert mijn buurvrouw. Als knettergek betekent dat je feilloos het Chinese alfabet achterstevoren kunt opdreunen en middeleeuwse karakters zomaar uit de losse pols in sneltreintempo op het bord kunt schetsen, zou ik zonder twijfelen voor de titel Knettergek tekenen (zou minister Ella Vogelaar ook eens moeten overwegen). Kees heeft geen fotografisch geheugen, maar dicht zichzelf een fonografisch geheugen toe. Ik dicht helemaal niets. Met mijn tong ergens in mijn keel opgerold, probeer ik de klanken te produceren die bij Kees volmaakt uit zijn mond lijken te rollen. Het schijnt dat Chinezen heel veel rollen. Met de opwekkende mededeling dan we waarschijnlijk nooit volmaakt Chinees leren spreken, gooit Kees de deur weer met een ferme zwaai open. De eerste les is voorbij. En ik besluit nooit meer meewarig grinnikend om ‘sambal bei’ te vragen.

Bekijk alle logs van Rule