Mijn eerste rij- instructeur was erg verlegen. En klein. Er heerste altijd een doodse stilte in de bedompte lesauto. Ik zag erg uit naar mijn allereerste rijles. De hele familie stond giechelend achter het raam. Ik kroop in de auto, pakte het stuur met beide handen vast (tien-voor-twee) en keek de instructeur hoopvol gespannen aan. Hij keek terug. Iets minder hoopvol, wél gespannen. ‘Eehm,’ hij leek ’t liefst op de achterbank te willen gaan zitten. Later zou ik leren dat hij elke willekeurige uiting met ‘eehm’ begon en altijd keek alsof hij heel nodig moest. ‘Eehm, nou, rij maar weg,’ besloot hij plots. Ik moet hem dodelijk verschrikt hebben aangekeken want hij dook angstig in elkaar. ‘Eehm, je weet wat je moet doen?’ Hij leek te zijn vergeten dat hij een beroep had gekozen waarin hij mensen moest léren rijden. En daar horen ook zenuwachtige blonde achttienjarige meisjes bij, die niet eens weten waar de schakelpook zit.

Toen ik eenmaal zonder stotteren weg kon rijden, werd het stil in de auto. Deze stilte werd heel soms onderbroken; ‘Eehm, knáp, wegrijden in de dérde versnelling.’ Ik glunderde. Dat deed ik tóch maar even! Ik vergat dat verlegen rij- instructeurs soms ironisch kunnen zijn. Hoe harder ik mocht rijden, hoe meer zelfvertrouwen ik kreeg. Ik had soms spontaan zin om zomaar iets te zeggen. De zon ging onder en we reden de snelweg op. Dít wilde ik delen. ‘Wow, kijk eens, wat een mooie zonsondergang,’ wees ik blij. ‘Eehm,’ schutterde de arme man, ‘je rijdt op de vluchtstrook.’ Ik was van puur enthousiasme vergeten in te voegen. ‘En dat mag niet,’ voegde hij er pardoes daadkrachtig aan toe.

Soms reed ik expres te hard. Hij worstelde. ‘Eehm, je rijdt vijfennegentig,’ klonk het dan dapper. Ik keek hem schaapachtig aan. ‘En dat mag niet,’ luidde vervolgens zijn inmiddels saaie slotsom. Ik vergat ook steevast door te schakelen. We bromden dan gezellig in de vierde versnelling. ‘Eehm, hoor jij wat ik hoor?’ hij keek me schuw aan. ‘Je stem?’ waagde ik. Een schuchter lachje. Hier hielp ik hem ook niet mee. ‘Eehm, je mág schakelen, eventueel.’ Ik houd niet van eventualiteiten. Dat betekent keuzes maken. Ik kies dan voor de makkelijkste optie, en dat was in dit geval doortuffen in de vierde versnelling. Daarnaast vond ik de vijfde stiekem ook éng. Als mijn instructeur een echte vent was geweest had ie gewoon moeten schreeuwen: ‘Eehm, schakel kreng!’ Dan had ik ‘m wellicht zélfs in de zesde gezet.

Bekijk alle logs van Rule