Tijdens mijn vakantie las ik Zwanenzang, een zelfbenoemde (in de zin dat het op de voorkant staat) literaire thriller van Loes den Hollander, vlak nadat ik Edele Dieren van Adriaan Jaeggi had uitgelezen.

Zwanenzang is het verhaal van vier vrouwen, die jaren geleden op de havo flinke jeugdzondes zijn begaan, en daar nu mee geconfronteerd worden door iemand die wraak lijkt te willen nemen. In elk van de vier delen van het boek leren we één van de vrouwen kennen en komen we een stapje dichter bij het antwoord op de vraag wie die wraakzuchtige en gevaarlijke figuur is.

Voor Loes den Hollander geldt precies het omgekeerde als voor Adriaan Jaeggi (die een fantastisch schrijver is maar wiens plot niet veel voorstelde): ik vind haar geen goede schrijver. Ze vervalt in heel veel clichés en lijkt andere schrijvers van 'literaire thrillers' te willen imiteren.
Zo haalde ik dit fragment uit Zwanenzang van een weblog waar het werd gebruikt om de "de beklemmende en bizarre sfeer" van het boek te illustreren:

Alle strijdlust in Sylvie is van het ene op het andere moment als sneeuw voor de zon verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een verstikkende angst. Ze wankelt en moet zich aan de bank vastgrijpen, om te voorkomen dat ze valt. Er is iets bekends aan deze figuur.

Ik vind niets beklemmends en al helemaal niets bizars aan dit fragment; en de auteur slaagt er ook niet in om mij mee te sleuren in de sfeer van het verhaal.

In tegenstelling tot de schrijfstijl die ik bijzonder matig vond, moet ik de auteur wel complimenteren met het plot van het verhaal. Waar Saskia Noort in de proloog van haar boeken soms de afloop al verraadt, blijft in Zwanenzang tot het einde toe onduidelijk wie de dader is. Het einde van het verhaal verraste mij dan ook, zonder dat het onwaarschijnlijk was. Dat vind ik knap gedaan.
Toch verdient dit boek wat mij betreft niet het predicaat 'literaire thriller' want literatuur is het niet.

Bekijk alle logs van Suzan