Ze zag er uit alsof ze elk moment een lofrede over onbespoten groenten kon gaan houden. Of zich vrijwillig vast zou ketenen aan een doodzieke monumentale boom. Mensen met dreadlocks en paarse panty’s vind ik een beetje eng. En omdat ik weinig weet van onbespoten groenten (ook niet van béspoten groenten overigens) en het gewoon niet dagelijks in mij op komt monumentale bomen te redden (hoe ziek ze ook mogen zijn) ga ik dit soort (vergeef me mijn hokjesgeest) mensen stiekem uit de weg. Maar vandaag niet.

We stonden samen voor dezelfde deur te wachten. Zij op blote voeten, ik op sokken. Ik keek vertwijfeld naar beneden. Waarom wilde ik ook weer een yogacursus volgen? Er verzamelden zich nog meer blote voeten om mij heen. ‘Ik vind het maar niks’ vond mijn moeder toen ik haar mijn plan vertelde, haar neus zuinig de lucht in. Als nuchtere calvinistische is het natuurlijk not done om ‘door lichamelijke en geestelijke methoden van concentratie te streven naar een hogere bewustzijnstoestand’. Maar omdat ik ook wel eens het zijne wilde weten van yin en yang, evenwicht en dat soort dingen, leek het me een nuttige ervaring (ik ben nu in zo’n fase dat al mijn ervaringen bruikbaar moeten zijn).

De cursus zou worden gegeven door Jan de Vries. Dat nam mijn beetje twijfel weg. Met een De Vries zouden hogere sferen en paranormale gevoelens gereduceerd worden tot het niveau van de Biostabiel. Jan de Vries bleek een grijze man te zijn met blote voeten. Dat stelde me lichtelijk teleur. Hij keek wat viezig naar mijn besokte voeten. Ik deed ze gehoorzaam uit, al vermoedde ik dat juist dáárdoor mijn geest volkomen uit balans zou raken.

De yogaleraar begon met zachte en kalme stem te vertellen over yin, yang, licht, donker, aarde en lucht. Toen was ik hem even kwijt. Hebt u ooit een zweverige yogaleraar op een maanvormig kussen, zittend in de Japanse houding, (voor de Indiase houding moet je érg lenig zijn) in onvervalst Gronings horen uitleggen dat ‘we ons moet’n ontdoen van onze neit neudige ballast en ons te conc’ntrer’n op ons ware Ik; onze onstoffelijke ziel’?. Ik niet. Mijn onstoffelijke ziel had moeite om niet in lachen uit te barsten. De leraar vond het vervolgens hoog tijd om te zoeken naar ons evenwicht. Met mijn ogen dicht en rechterwijsvinger in mijn navel deed ik mijn uiterste best om aan niets te denken (dat schijnt een goede manier te zijn om balans te vinden). Als ‘niets’ het doornemen van mijn weekplanning en het opstellen van een boodschappenlijstje is, had ik mijn evenwicht behoorlijk onder controle.

Na drie kwartier met mijn vinger in mijn navel naar mijn evenwicht te hebben gezocht, was het tijd voor de evaluatie. Daar was ik blij om, want mij voeten, handig opgevouwen onder mijn achterste, schreeuwden het uit van de kramp. Het meisje met de dreadlocks en de paarse maillot voelde zich ‘anders’. Dat vond ik trouwens al vóór dat ze in balans was. Ik voelde me eigenlijk precies hetzelfde, maar dat kon natuurlijk niet. Daarom mompelde ik iets over een evenwichtig boodschappenlijstje, samengesteld door mijn innerlijke Ik. De yogadocent knikte tevreden; zolang de boodschappen maar geen ‘neit neudige ballast’ zouden worden.

Bekijk alle logs van Rule