Vol ontzag kijk ik er naar. Een beetje stiekem. Mijn ogen halfdicht geknepen. Mijn wangen roodgekleurd. Dé ultieme kerstwens van elke vlasharende spillebeen. De droom van elke verliefde vrouw. De jongen naast mij gluurt mee. Vol twijfel, vol hoop. Ik hoor hem zachtjes zuchten. Uitzichtloos. De drie blonde haartjes op zijn kin trillen zielig mee.

De fitnesstrainer heeft geen gróte armen; zijn armen zijn énorm. Mijn bovenbenen knappen als luciferhoutjes in de buurt van deze krachtige pezenmassa. De indrukwekkende spierbundels tillen met gemak een kilo of zestig de lucht in. Hij doet alles voor. Wij, als spierballoze toehoorders, kijken vol ontzag naar dit machtsvertoon. De jongens, wijdbeens als ze de zaal binnenkwamen, lijken met elke kilo die de trainer de lucht in werpt verder ineen te schrompelen. Tot kleine nietige mannetjes.

Mannen worden onzeker van andermans spierballen. Echte kerels moeten af en toe te horen krijgen hóe breed en sterk ze zijn. Ongeacht of ze ook daadwérkelijk breed en sterk zijn. Echte mannen moeten opscheppen over het aantal ‘weggedrukte kilo’s’. Mijn vriend belt me af en toe opgetogen op om heldhaftig te vermelden dat hij ‘twintig kilo meer kon dan zijn buurman’. Ik vind het schattig.

In de fitnesszaal kijk ik al steppend neer op een gekrioel van gewichten en verborgen rivaliteit. Jongens gluren door de oogharen naar elkaars kilo’s. Vergelijken al gewichtheffend de rondingen van elkaars armen. Doen altijd een kilo meer dan de buurman. De jongen met de drie blonde vlashaartjes werkt zich in het zweet. Op zijn netvlies staan de armen van de fitnesstrainer gebrand. Arme jongen. Ik ga straks even zeggen hoe breed en sterk ik hem vind.

Bekijk alle logs van Rule