We drinken thee. Uit beleefdheid. We houden meer van koffie. Opa schudt verwonderd zijn hoofd wanneer we vertellen dat er één-kops-theezakjes bestaan. ‘Het zal heus waar zijn’, mompelt de oude man. Van die nieuwerwetse dingen is hij niet op de hoogte. Dat hoeft niet meer. Wij knikken gehoorzaam. Van ons hoeft hij ook niets meer, al is het wel handig; wij slurpen nu van zwarte thee. Vroeger was het niet altíjd beter.

We gaan netjes zitten in de gebloemde stoelen. In de benauwde huiskamer hangt de geur van oude foto’s. Vergeelde trouwjurken, groen gebreide truien en de modérnste bloemetjesrokken sieren het donkerbruin dressoir. Vergane glorie. Opa gaat zitten, haalt een grote rode boerenzakdoek tevoorschijn en snuit omstandig zijn neus. De zakdoek verdwijnt weer in de stoel. Wij kijken beleefd toe. Opa vindt dat wij iets lekkers moeten. We zijn immers nog jong, zo stelt hij monter. Dat vinden wij ook, uit beleefdheid. Met onze mond vol kruidkoek vertellen we hoe druk we zijn. Opa knikt. De jachtige tijd. Zijn grote werkhanden liggen stil in zijn schoot; al jaren.

Onze koek is op. We krijgen weer thee. Zwarte thee. Opa vindt dat bij het tweede kopje thee tevens de borreltijd aanvangt; een geel boterbakje verschijnt op tafel, gevuld met droge worst. Zwarte thee met droge worst. We smullen ervan; uit beleefdheid. Dan beginnen we over vroeger. Dat mag bij opa’s. Het moét bij opa’s. Opa’s leven nog ín vroeger. Leven ván vroeger. Opa’s hebben geen toekomst. Opa’s serveren zwarte thee met droge worst. De vader van opa had nog een sabel, een echte, met een scherpe punt. Opa zelf was stukadoor. Een hele goeie. Met een béétje kalk in het mengsel kreeg je een biljartgladde muur. Het was verboden, maar opa deed ’t tóch. We grinniken met opa mee. Blij dat we deze kennis mee de toekomst in kunnen nemen.

We nemen nog een worstje. En een slokje thee. Opa moest roggebrood eten, met uien. Ze waren arm. We denken aan roggebrood met uien en zijn blij met de droge worst. Nu is opa niet meer arm. Hij heeft centrale verwarming en televisie. Nederland één, twee en drie. Hij kan nergens meer voor sparen; weet niet waarvoor. Wij weten het wel, maar zwijgen zachtjes. Uit beleefdheid. In de winter was opa kolenboer en werd zo zwart als roet. Elke avond schrobben en boenen. In de winter lag er ook sneeuw. Heel veel sneeuw. En dat huisje op de hoek, naast de kerk, was zomaar verdwenen! Ondergesneeuwd. Wij gooien onze mond open, vol verbazing. Het zal toch niet waar wezen. Wij vinden het ongelooflijk. Uit beleefdheid. Opa glimlacht. Vol haarscherpe herinneringen. Hij is tevreden. De boerenzakdoek komt weer uit de stoel tevoorschijn. Wij eten ons laatste worstje en vinden het tijd. Opa vindt het ook tijd. We trekken onze jassen aan. Opa wil ons nog een paar bakjes rijst meegeven. Als voorraad. Dat hoeft niet van ons. We wensen opa welterusten en zwaaien. We stappen de deur uit. De deur van een waar herinneringenmuseum zonder één-kops-theezakjes, maar met droge worst in een boterbakje.

Bekijk alle logs van Rule