Soms hoor ik plotseling Mozart in mijn pashokje. Mezelf uit een te kort rokje wurmend en tegelijkertijd een ontzéttend leuk en prijzig truitje passend (maar ’t zijn zulke énige streepjes), grijp ik mijn telefoon en kap het innige pianoconcert in D af. Het lijkt wel alsof mijn vriend een telepathisch vermogen bezit. Hij belt áltijd als ik een buítengewoon leuk en onbetaalbaar truitje aan het passen ben. ‘Ik sta in een pashokje. En jij?’ probeer ik zo onschuldig mogelijk. ‘Ik sta rood. En jij?’ klinkt mijn geweten dan door de telefoon. Mijn gsm behoedt me van vele gevaren. En toch heb ik een hekel aan die bereikbaarheid.

Ik heb er een hekel aan. Maar ik doe het zelf ook. Als ik in de trein zit. Als ik in een pashokje sta. In de rij achter de kassa. Als ik ’s avonds in bed lig. Soms zelfs ’s ochtends wanneer ik wakker word. Als ik studeer. Als ik fiets. Of als ik sport. Hijgend op een loopband probeer ik dan te vertellen wat ik aan het doen ben. Hijgend op een loopband klink ik helaas niet als iemand die hijgt op een loopband. En dat is eng.

Iedereen zit wel eens in de trein. Het lijkt echter een zeer bijzondere bezigheid te zijn. Reizen per trein is zelfs zó bijzonder dat iedereen meteen naar z’n telefoon grijpt om dit aan iemand te melden. Misschien dat degene aan de andere kant van de lijn óók wel in de trein zit. Dat zou toevallig zijn. Of niet. De hele coupé lijkt te zijn gevuld met interessante dialogen. Het enige wat we horen is: ‘Ik zit in de trein. En jij?’

Vandaag was het De Negende van Beethoven die mij deed opschrikken. Nu kon ik moeilijk opschrikken, want ik zat op de WC. Ook bereikbare mensen ‘moeten wel eens’. Toch nam ik op. En dát is verontrustend. Hier moet die vermaledijde tijdgeest maar eens stoppen. Vertellen dat je staat, ligt, zit, slaapt of hijgt is prima. Maar mijn toiletmomentjes houd ik voor mezelf; ‘Ik doe een grote boodschap. En jij?’