Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend. De bijzondere titel was de directe aanleiding voor mij om dit boek te kopen: triviaal en intrigerend tegelijkertijd.

De schrijfstijl die Arjen Lubach in het boek gebruikt doet me denken aan Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht van Mark Haddon, dat geschreven is vanuit het perspectief van een autistische jongen.
De hoofdpersoon in Lubachs verhaal, Benjamin, is geen autist, maar zijn vertelmanier is wel heel observatief en soms een beetje wereldvreemd, zoals in dit fragment:

Ze keek uit het raam of het aan het sneeuwen was. Dat het buiten vierentwintig graden was leek voor haar geen belemmering. Ik hoop ook wel eens op sneeuw in de zomer.
'Zo heet hij,'zei ik. 'Die albinogorilla. Dat is sneeuwvlokje. Het is zijn naam. Als je sneeuwvlokje niet gezien hebt, ben je niet in Barcelona geweest.' Ik kon zo bij de toeristeninformatie gaan werken.
'Is dat geen voetballer? Sneeuwvlokje?' vroeg ze. Ik dacht even na. Ik kon me niet herinneren dat ik ergens had gelezen dat de gorilla een voetballer was.

Benjamin werd op twaalfjarige leeftijd wees en woont sinds die tijd bij zijn Oom Otto. Als puber ontmoet hij Lotte, die veel indruk op hem maakt en van wie hij lange tijd onafscheidelijk is. Benjamin vertelt over zijn leven met Lotte en Oom Otto, de andere mensen en dieren die hij ontmoet en zijn eigen identiteit:

Voor een paar seconden keken we allemaal in de kaars en stelden we ons voor hoe het was om Linda de Mol te zijn. Ik was al kaasfonduekoning geweest en later een Roemeen, dus daar konden een paar minuten Linda de Mol nog wel bij.

Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Het is geen zielig verhaal maar het ontroert wel. Ik vind alleen dat Lubach de onderkoelde schrijfstijl niet voldoende volhoudt. Het verhaal van Benjamin houdt een beetje het midden tussen neutraal-observatief en emotioneel-absurdistisch en dat gaat niet overal goed samen.
Toch is het boek wat mij betreft een aanrader.

Bekijk alle logs van Suzan