In de internationale film Babel (met Amerikaanse, Marokkaanse, Japanse en Mexicaanse acteurs) worden vier verschillende verhalen verteld.

Het verhaal van de Amerikaanse vrouw (Kate Blanchet) die op vakantie in Marokko geraakt wordt door een verdwaalde kogel en samen met haar man (Brad Pitt) terecht komt in een klein woestijndorp waar ze verzorgd wordt in het huis van de Engels sprekende gids van het gezelschap - en waar haar wond gehecht wordt door de lokale veearts.

Het verhaal van een Mexicaanse vrouw die haar twee Amerikaanse oppaskinderen meeneemt naar de bruiloft van haar zoon, over de grens in Mexico, en op de terugweg te maken krijgt met de onverbiddelijkheid van de Amerikaanse grenspolitie.

Het verhaal van een Japans doofstom meisje dat, getraumatiseerd door de zelfmoord van haar moeder en door het feit dat jongens haar niet serieus nemen, haar omgeving (sexueel) provoceert.

En het verhaal van twee pubers, kinderen nog, die op het platteland in Zuid-Marokko de kudde geiten van hun familie hoeden en de opdracht krijgen om voorbijkomende jakhalzen neer te schieten - met een jachtgeweer dat een kennis van hun vader jaren geleden van een Japanse toerist heeft gekregen en dat volgens die kennis drie kilometer ver kan schieten.

Meteen vanaf het begin boeit de film. Ondanks dat vier verschillende verhalen verteld worden, is de film geen moment warrig of saai. Langzaamaan wordt duidelijk op welke manier de verhalen verweven zijn, terwijl de ellende waar de hoofdpersonen in terecht komen steeds groter wordt. Babel is dan ook geen film om gezellig met chips op de bank een avondje van te genieten. Je moet er even goed voor gaan zitten. Ik vond het een heel indrukwekkende film die ook nog eens prachtig gefilmd is - ik zat sommige scènes met open mond te aanschouwen.

Babel draait op dit moment in de bioscoop.

Bekijk alvast de trailer:

Bekijk alle logs van Suzan