“De zak van Sinterklaas is zo vol dat hij op springen staat…” Ook al was de betekenis achter dit sms’je te ranzig voor woorden, toch kon ze haar lach niet onderdrukken. Verstrooid keek haar vader op. “Wat is er aan de hand?” “Oh niets pap, grappig sms’je.” Haar vader mompelde iets over hoe alle moderne communicatiemiddelen enkel voor autistisch gedrag zorgden bij de jeugd en dook weer in zijn boek. “Sinterklaas, ik wil wel bij u op schoot komen zitten, maar uw staf prikt zo tegen mijn bips aan!” Snel gaf ze haar vader een kus en sprong op de fiets. “Ga je nu al naar huis?” Brulde hij verbaasd vanuit de deuropening. “Jahaaa! Ik zei toch dat ik aan mijn essay moet werken.”

Ze slingerde over het fietspad terwijl ze razendsnel sms’te. “Goed, ik kom wel naar je toe. Maar ik blijf niet slapen, want ik moet wel echt nog aan mijn essay werken. Binnen 20 min ben ik er.” Na een paar minuten begon het te regenen. Fuckfuckfuckfuckfuck! Vloekend stapte ze af en zocht in haar tas naar haar paraplu. Tijdens het graaien kreeg ze weer een sms’je en trilde haar jaszak. Snel las ze wat er stond en ze voelde hoe ze bloosde. De regen boeide haar opeens niet meer, want er wachtte een hete douche op haar, letterlijk en figuurlijk.

Bij het stoplicht lukte het haar om diep weggedoken in haar jas het ranzigste sms’je ooit te sturen. Het buitje was inmiddels veranderd in een wolkbreuk en haar dynamo weigerde dienst. Ze stopte weer en trapte gefrustreerd tegen het voorwiel. Als ze ergens een hekel aan had was het wel in het donker fietsen zonder licht, vooral als het zo hard regende. Haar jas trilde. “Fiets harder! Ik kwam door je laatste sms’je al bijna klaar.” De regen roffelde op haar doorweekte capuchon en haar beenspieren begonnen te verzuren. Over ongeveer vijf minuten zou ze bij zijn huis zijn. Over vijf minuten zou ze eindelijk al die dingen bij hem doen waar ze al maanden over fantaseerde.

Slingerend scheurde ze over het fietspad terwijl ze met de ene hand probeerde te sms’en en met de andere hand haar telefoon beschermde tegen de regen. Haar dynamo produceerde af en toe een zwak straaltje licht, wat nauwelijks te zien was door de zware regenval. Haar natte vingers produceerden de raarste woorden en het beeldscherm van haar telefoon zag er niet helemaal jofel meer uit. Nog een klein stukje en dan was ze er, ze fietste harder dan ze ooit had gefietst.

Ondertussen probeerde Erik naar buiten te kijken, maar door de zware regenval kon hij nauwelijks iets zien. Wel zag hij dat er een ambulance aan kwam rijden en niet ver bij zijn huis vandaan stopte. Zeker weer een of andere bejaarde die ter aarde was gestort, dacht hij bij zichzelf. Hij keek op zijn telefoon. Lily had al een kwartier niet meer op zijn sms’jes gereageerd. Hij belde Jonathan om zijn beklag te doen. “Altijd al geweten dat die bitch een en al big talk, no action is. Dacht je nu echt dat ze naar je toe zou komen?”

Bekijk alle logs van Mia