Het eerste deel lees je hier.

“Ben jij Jessica? De hoer die mijn vent heeft geneukt?”
Goed begin. Heel goed begin. Als ik nu vol uithaal en haar onderuit sla, zou iedereen daar begrip voor hebben. Maar nee, geweld is voor de dommen, dus schenk ik haar een valse glimlach en ik steek mijn hand uit.

“Dan ben jij zeker Angela, de vriendin waar Mike het nooit over had als hij bij mij was?”
Steek die maar in je zak teef.
Ze negeert mijn uitgestoken hand en gaat zitten, ook al kijkt ze strijdlustig, ze heeft iets treurigs over zich. En terecht, echt leuk is het niet om er achter te komen dat je vriend je een paar maanden bedrogen heeft met een ander. Alsof de duivel er mee speelt schalt Who Is It uit de speakers.
“Dit hoeft niet lang te duren. Ik wilde gewoon zien wie je bent en je heel erg duidelijk maken dat je bij Mike uit de buurt moet blijven.” Met een diepe zucht probeer ik mijn zenuwen te verminderen. Met een speels glimlachje om mijn lippen kijk ik haar aan. “Zorg er eerst maar voor dat die vent van je uit mijn buurt blijft, dan praten we wel verder. Het initiatief lag altijd bij hem, hij zocht altijd mij op.” 2-1 voor mij, blonde trol. “Nou, dan wil ik je verzoeken niet meer thuis te zitten en op hem te wachten. Want hij komt niet meer bij je langs.”

Ik leef nog steeds. Haal nog steeds adem. Al is vandaag met stip binnen gekomen in de top tien van de ergste momenten uit mijn leven, ik haal nog steeds adem.

“Ik wist niet eens dat je bestond. Twee weken terug heeft hij me verteld, nou ja, over jou dus, en toen hebben we even wat afstand genomen. Als hij het me meteen had verteld waren de zaken natuurlijk heel anders gelopen. Je moet niet denken dat ik hier blij mee ben, of het met opzet heb gedaan om jou te kwetsen.’
“Ik heb geen behoefte aan je excuses.’
“Ik excuseer me nergens voor, ik heb nergens spijt van, ik vertel je alleen maar hoe het is gegaan.”
“Het spijt je niet?”
“Nee, het spijt me niet dat jouw vriend tegen je liegt. Daar heb ik helemaal niks mee te maken.”
De temperatuur in het café daalt tot ongeveer min tien, maar ik voel me okay. Ik kan haar makkelijk aan. Ze staat op en kijkt me kwaad aan. Ik kijk naar de deur en als ik een sprintje trek ben ik eerder buiten dan zij. Met die stalpoten kan ze me vast niet bijhouden. Nee! Ik ga niet wegrennen, ik ben hier aan begonnen, dan maak ik het af ook!
“Misschien heb je wel gelijk. Toch wil ik je vragen Mike met rust te laten. We zijn nog steeds een stel, dus er is geen plaats meer voor jou.”
“Geen probleem. Ík val namelijk niet op leugenachtige mannen.”

Met tranen in haar ogen verlaat ze het café en ik lach opgelucht. Ik leef nog, geen genante scènes, geen geweld en geen drama. Om het te vieren bestel ik een glas Cointreaux en als Maaike aanschuift, die braaf stand by stond om te helpen in geval van nood, wordt het nog een gezellige middag ook. Behoorlijk tipsy kom ik weer thuis. Precies als ik op de bank neerplof, gaat de deurbel. Mike. “Eigenlijk moeten wij de boel nog even goed afsluiten. Angela is nog steeds kwaad, dus op seks hoef ik voorlopig niet te rekenen bij haar.” Even twijfel ik. “Bij mij ook niet, schatje.” Hij kijkt zo verbaasd als ik de deur in zijn gezicht dicht sla, dat ik een lachbui heb die een half uur aanhoudt. Het leven is mooi.

Bekijk alle logs van Mia