- ‹ vorige
- 340 of 5935
- volgende ›
Gisteravond was het eindelijk zo ver. Partner in crime M. en ik hadden kaartjes gereserveerd voor Jackass Number Two, een avond lang lol met Johnny Knoxville, Steve O, Chris Pontius, Bam Margera en de rest. Veel pijn, veel domheid, veel smerigheid. Kortom eindelijk weer een avondje op niveau.

Eerste domper was de rest van het publiek. Een hoop tieners die op hun allerstoerst voor de bioscoop stonden te blowen en drinken. Nu maar hopen dat hun bevuilde tienermaagjes sterk genoeg waren om de ranzigheid van Jackass aan te kunnen. Met kots op het witte doek heb ik al problemen, maar als er naast me wordt gekotst in een bioscoopzaal ben ik weg.
Alle zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon toen de film begon. In de openingsscène zien we alle Jackass mannen over straat rennen, terwijl ze worden achtervolgd door een kudde stieren met grote hoorns. Hilariteit alom in de zaal. In de volgende scène besluit de muis van Chris Pontius met een slang te willen spelen en vanaf dan wordt het een groot absurd spektakel, met als hoogtepunt Johnny Knoxville die met een raket de ruimte in wordt geschoten. M. en ik hebben zo hard gelachen, dat de tranen bij ons over de wangen rolden.
Helaas bestaat de film niet alleen uit hoogtepunten. Zoals ik eerder al schreef, hoeven de kotsscènes voor mij niet zo, helaas zaten deze wel in de film. Ons devies; ogen dicht en handen tegen je oren. Bij de scène waarin Steve O een helm opzet, waar in geruft wordt door Preston Lacy (die dikke) en de hele helm vol kotst, werd het een van de stoere tieners teveel en liep hij zwabberend de zaal uit. Voor de mensen die net als ik niet tegen kots kunnen een gratis tip; als Johnny Knoxville samen met Chris Pontius bij een paard staat, moet je even wegkijken. Just take my word for it.
De mannen hebben het beste voor het laatst bewaard en de zaal ontploft zowat van het lachen als Ehren Mcghehey verkleed als terrorist een taxi neemt naar het vliegveld. Wat die arme Ehren niet weet is dat de taxichauffeur geen taxichauffeur is, en hem flink in de maling gaat nemen. Wat Ehren ook niet weet, is dat zijn valse baard gemaakt is van het schaamhaar van zijn Jackass vrienden, inclusief platjes. Daarna sluiten de jongens op waanzinnige wijze de film af, met een heus showballet Jackass-style.
Kortom, deze film is echt de moeite waard en staat garant voor een avond lang plezier, mits je van de typische Jackass humor houdt. De film bestaat uit louter hoogtepunten, vooral een huilende Bam Margera is vertederend. Bij de dieptepunten is wegkijken noodzakelijk, als je niet misselijk de zaal wil verlaten omdat de kots van het scherm afspettert.
Reacties
15 oktober, 2006 - 11:50
Ik had gelezen dat Johnny Knoxville vanalles durft en wil doen, maar dat hij ook zou bedanken voor die 'paardenscène'. En eerlijk gezegd moet ik er ook niet aan denken om het te moeten doen. :|
15 oktober, 2006 - 22:45
Whe, ik kan het je nog stugger vertellen, terwijl ik wegkroop achter m'n bioscoopstoel, hoorde ik Johnny Knoxville zeggen dat hij nooit kotst, maar nu dus ook zwaar stond te kokhalzen.
Een waarlijk hoogtepunt in de geschiedenis van cinema. :') .
Nieuwe reactie inzenden