Zenuwachtig tikte ze met haar linkervoet tegen de tafelpoot. In haar handen een verfrommelde tissue met mascarasporen. Ze hoorde hoe zijn stem oversloeg en ze hoopte dat hij niet zou gaan huilen. Ze verzamelde al haar moed en keek hem recht in zijn groene ogen aan. “Lieverd, ik wil er niet over nadenken, ik wil je niet nog een kans geven, ik ben er gewoon klaar mee.” De wanhoop in zijn ogen trof haar recht in het hart en ze voelde opnieuw de tranen opwellen. Hij lachte schamper en merkte op dat het hoogst apart was dat zij degene was die een einde maakte aan hun relatie en non-stop zat te janken. “Ik huil omdat ik het vreselijk vind om je pijn te doen.” “Doe me dan geen pijn. Alsjeblieft, blijf!” Ze pakte een nieuwe tissue en zuchtte diep. “Axel, je kent me. Ik heb hier lang en hard over nagedacht. We zijn bijna acht jaar samen en ik zet daar heus niet zomaar een punt achter. Ik wil gewoon niet verder met je.” “Is er een ander?” Zijn stem klonk fel. Het verbaasde haar niet eens dat hij het vroeg. “Nee, er is geen ander. Jij bent altijd de enige voor me geweest en dat weet je best. Het is gewoon op. Over. Voorbij.”

Met een harde klap sloeg hij de deur achter haar dicht. Daar stond ze dan, met d’r samsonite helemaal volgeladen. Best dom dat ze niet had nagedacht over waar ze heen zou gaan na het gesprek. Het had haar al weken gekost om genoeg moed bijeen te rapen om überhaupt aan het gesprek te beginnen, laat staan te bedenken waar ze heen zou gaan. Natuurlijk kon ze bij mama terecht, maar ze wist zeker dat het een drama zou worden. Mama was dol op Axel, iedereen in haar omgeving liep met hem weg en zij was de idioot die hem zomaar dumpte.

“Ik weet niet hoelang ik blijf, maar ik beloof je zo min mogelijk tot last te zijn.” Esther begon te lachen. “Poppie, je bent m’n liefste vriendinnetje, je bent me absoluut niet tot last! Neem de tijd die je nodig hebt en ik help je wel met je huizenjacht, dat gaat helemaal goed komen.”
Zoals altijd had Esther gelijk. Nog geen half jaar later was ze de trotse eigenaresse van een waanzinnig groot appartement en het vrijgezellenleven beviel haar goed. Axel had ze alleen maar gesproken als het om zakelijke dingen ging. Aan de telefoon was hij ijskoud en afstandelijk. Gelukkig was hun oude huis razendsnel verkocht en de verdeling van de inboedel leverde ook geen problemen op. Kortom, ze zou dolgelukkig moeten zijn.

Maar ze was niet gelukkig. Ze miste Axel met elke vezel in haar lichaam. Misschien had ze hem wel nog een kans moeten geven. ’s Ochtends werd ze huilend wakker en dacht terug aan alle mooie momenten die ze samen hadden gedeeld. Na een paar weken wikken en wegen en vele slapeloze nachten besloot ze de gok te nemen. Via een wederzijdse vriend had ze zijn nieuwe adres weten te achterhalen en op een zondagochtend besloot ze hem te verrassen met een champagneontbijt. Ze hoopte dat hij haar binnen zou laten en haar verhaal aan wilde horen. Ze snapte niet hoe ze zo stom had kunnen zijn, hij was haar grote liefde, haar enige liefde.

Met knikkende knieën belde ze aan en ze hoorde gestommel in de gang. Een seconde later was haar leven kapot en haar hart onherstelbaar beschadigd. Voor haar stond, in Axel zijn favoriete badjas, Esther. “Poppie, niet boos worden, echt niet. Ik heb je altijd al verteld dat hij perfect is, en tsja, als jij hem dan laat gaan..” Ze kon niet eens huilen, zo verbijsterd was ze. Esther en Axel. Haar beste vriendin. Haar Axel. Haar liefde. Haar leven. Haar badjas. Godverdomme! De picknickmand viel met een harde knal op de stoep en ze struikelde bijna toen ze weg probeerde te lopen. Om het allemaal nog erger te maken, kwam Axel aanlopen. "Essie, snoepje, wie staat er voor de deur? Oh. Wat doe jij hier? Kwam je even kijken of ik nog steeds kapot was? Ik ben lang genoeg kapot geweest van jou, door jou, over jou. En ik hoop dat jij nu kapot gaat, keihard.”

Bekijk alle logs van Mia