Al jaren roepen de media dat het feminisme nog weinig heeft opgeleverd; Mannen willen tóch niet poetsen en zorgen. In de praktijk blijkt het vaak de vrouw te zijn die het grootste aandeel in het huishouden heeft en áls mannen poetsen dan doen ze dat in opdracht van hun partner. Ik herinner me dat mijn moeder dat soort klachten ook uitte toen ik een tiener was: de vrouw in huis voelt zich verantwoordelijk voor orde en netheid en haar man doet wat hem wordt opgedragen (meestal de afwas en de boodschappen).

Ik moet zeggen dat ik mij daar totaal niet in herken. Volgens mij is het gewoon een kwestie van goede afspraken maken. Ik denk zelfs dat vrouwen vaak zelf schuld hebben aan ongelijke verdeling van de taken: als zij zich ergert aan rondslingerende kleren en viezigheid in de keuken, is haar man zich daar nog totaal niet bewust van. En dan krijg je dus situaties waarin een carrièrevrouw in de bloei van haar leven zich uitslooft in huis terwijl haar partner wel wat beters te doen heeft.

Vandaar dus dat het artikel Zijn wij feministen? (pagina 1, 2, 3, 4) in het Volkskrant Magazine afgelopen zaterdag mij wel aansprak. En dan vooral deze passage:

De generatie vrouwen van 45 jaar en ouder zagen altijd beren op de weg. Wij rekenen mannen ons eigen falen niet aan en zijn geneigd de oorzaak bij onszelf te zoeken. Hadden we maar beter moeten onderhandelen. Die houding. Een sleets voorbeeld misschien: als mijn vriend de afwas niet heeft gedaan, zeg ik: "Jouw beurt, loser, want ik doe het niet." En dat weet hij ook. Dan blijft de prut echt staan. We zijn, denk ik, doorgeëvolueerd. Huiselijke twisten over de afwas zijn zo langzamerhand geen issue meer.

Kijk, dat bedoel ik. Het is alleen nog even wennen voor die vrouwen die een vuile vaat niet kunnen aanzien terwijl hun geliefden het aanrecht gewoon de rug toekeren en op de bank ploffen om te genieten van Grey's Anatomy. Wie van de twee heeft het nou eigenlijk het beste bekeken?

Bekijk alle logs van Suzan